Het vriendelijke gebaar van één man wordt op onverwachte manier beloond

Op een dag zag een man een oudere dame, gestrand aan de kant van de weg. Zelfs in het zwakke licht kon hij zien dat ze hulp nodig had. Hij kwam voor haar Mercedes tot stilstand and stapte uit. Zijn Pinto sputterde nog toen hij op haar afliep. 

Ondanks de glimlach op zijn gezicht, was de vrouw er niet gerust om. Niemand was in het afgelopen uur gestopt om haar de helpen. Zou hij haar pijn doen? Hij zag er niet veilig uit; hij zag er arm en hongerig uit.

Hij kon zien dat ze bang was, terwijl ze daar buiten in de kou stond. Hij wist hoe ze zich voelde. Het was die rilling, die alleen van angst kan komen.

Hij zei, "Ik ben er om u te helpen, mevrouw. Waarom wacht u niet in de auto, waar het warm is? Trouwens, mijn naam is Bryan Anderson." 

Ze had alleen een lekke band, maar voor een oude dame was dat al erg genoeg. Bryan kroop onder de auto op zoek naar een plek om de krik te plaatsen - een paar maal schaafde hij zijn knokkels. Hij kon al snel de band wisselen, maar werd er wel smerig van en zijn handen deden pijn.

Terwijl hij de slotbouten aandraaide, rolde zij het raam naar beneden en begon met hem te praten. Ze vertelde hem dat ze uit Saint Louis kwam en op doorreis was. Ze kon hem niet genoeg bedanken voor zijn hulp.

Bryan glimlachte gewoon terwijl hij de achterbak van haar auto dicht deed. De dame vroeg hoeveel ze hem schuldig was. Het bedrag maakte haar niet uit. Ze had zich al zoveel vreselijke scenario's ingebeeld van wat er gebeurd zou zijn als hij niet was gestopt. 
 
Bryan hoefde over de betaling geen twee keer na te denken. 
Dit was voor hem geen klus. Dit was iemand in nood helpen en God wist dat er in het verleden genoeg mensen waren geweest die hem ook wel eens een handje hadden geholpen. Hij had zijn hele leven zo geleefd en het was nooit in hem opgekomen om het anders te doen. 
 
Hij zei tegen haar dat, als ze hem écht wilde terugbetalen, ze de volgende keer dat ze iemand in nood zag die persoon hulp kon aanbieden, “en” voegde Bryan eraan toe “denk aan mij..”
 
Hij wachtte totdat ze haar auto had opgestart en wegreed. Het was een koude en deprimerende dag geweest, maar hij voelde zich goed terwijl hij naar huis reed en in de schemering verdween. 
 
Een paar kilometer verderop zag de dame een klein café. Ze ging naar binnen om wat te eten en een beetje op te warmen voordat ze het laatste stuk naar huis zou rijden. Het was een groezelig restaurant: buiten stonden twee oude benzinepompen. Het hele tafereel was erg ongebruikelijk voor haar. De serveerster kwam aanzetten met een schone handdoek, zodat ze haar natte haren kon drogen. Ze had een vriendelijke glimlach, eentje die door een volle dag op de been niet kon worden uitgewist. De dame merkte op dat de serveerster bijna acht maanden zwanger was, maar geen moment liet ze de belasting en pijntjes haar humeur beïnvloeden. De dame vroeg zich af hoe iemand die zo weinig had zo vrijgevig kon zijn met een vreemde. Toen dacht ze aan Bryan.
 
Nadat de dame klaar was met haar maaltijd, betaalde ze met een briefje van honderd dollar. De serveerster snelde weg om het wisselgeld te halen, maar de oude dame stapte zo de deur uit... Tegen de tijd dat de serveerster terugkwam, was ze al weg. De serveerster vroeg zich af waar de dame was en zag toen dat er iets op het servet geschreven stond.
 
Er sprongen tranen in haar ogen toen ze las wat de dame had geschreven: "Je bent me niets verschuldigd. Ik heb in jouw schoenen gestaan. Iemand bood mij hulp aan, zoals ik jou nu hulp bied. Als je echt iets wilt terugdoen, doe dan het volgende: Laat deze ketting van liefde niet bij jou eindigen."
 
Onder het servet lagen nog vier briefjes van $100. 
 
Welnu, ze had tafels af te nemen, suikerkommen bij te vullen, mensen te serveren, maar de serveerster overleefde weer een dag. Die avond kwam ze thuis van haar werk en klom in bed. Ze dacht aan het geld en wat de dame had opgeschreven. Hoe kon die vrouw geweten hebben hoezeer zij en haar man dat geld nodig hadden? Met de baby die de maand erop ter wereld zou komen, zou het allemaal niet makkelijk worden…
 
Ze wist hoe bezorgd haar man was en terwijl hij naast haar lag te slapen, gaf ze hem een tedere kus en fluisterde zachtjes, “Het komt allemaal goed. Ik houd van jou, Bryan Anderson.”
 
Er is een oude gezegde: "Wie goed doet, goed ontmoet". Deel dit verhaal met je vrienden en zorg dat de ketting niet wordt verbroken.

Reacties

Ook interessant