Aangrijpend: indrukwekkende foto's van een kind zijn gevecht tegen kanker

Derek Madsen was een 10-jarige jongen uit Sacramento, Californië, en zijn verhaal is hartverscheurend. Het begon in de zomer van 2005, toen bij hem een neuroblastoom werd geconstateerd, een zeldzame vorm van kanker die voornamelijk kinderen treft. Derek begon direct met de behandeling - hij en zijn moeder Cindy French waren vastberaden om de dodelijke ziekte de baas te zijn.

De fotograaf Renée C. Byer bood aan om dit gevecht te documenteren en het gezin stemde hiermee in. Het resultaat van haar werk is een met de Pulitzer Prize bekroonde serie krachtige en ontroerende beelden die een ongelooflijk spectrum van emoties toont — de wanhoop, blijdschap, hoop en het verdriet zijn allemaal haast tastbaar. Nadat je door de foto's (en tranen, als je net als ik ben) heen hebt gescrold, zou het wel eens kunnen dat je geïnspireerd bent om onderzoek te steunen dat kinderen zoals Derek helpt...

Hier zien we Cindy die Derek voor een ritje door de hal neemt in het medisch centrum UC Davis. Ze wachtten op de resultaten van de testen op Dereks beenmerg om te zien of hij in aanmerking kwam voor een transplantatie. Deze kleine "joy ride" was een hoognodige afleiding van het angstige wachten.

Imgur/chemistrydoc

Na de beenmergpunctie probeert Cindy haar zoon te troosten. De procedure is ontzettend pijnlijk en toen Derek na de operatie wakker werd, schreeuwde en kronkelde hij van de pijn.

Imgur/chemistrydoc

Op een rustig moment ontving Derek een zachte massage van zijn moeder. De kanker had zijn organen en botten aangetast en hij had 24 uur per dag zorg nodig. Cindy had haar schoonheidssalon al opgegeven om er 100% voor Derek te zijn. "Ik ga doen wat er voor nodig is om hem gelukkig te maken, om hem te zien glimlachen," zei Cindy.

Imgur/chemistrydoc

Hier gaf Cindy haar zoon een knuffel nadat ze erachter kwamen dat Derek een operatie nodig had om een tumor in zijn onderbuik te verwijderen.

Imgur/chemistrydoc

Maar er waren ook blije momenten. Hier zien we Derek met zijn broer Micah en zijn vriend RJ spelen. Dit was in een hotel in Tahoe City nadat ze waren uitgenodigd om Chris Webber te ontmoeten, een beroemde basketbalspeler. Cindy had hem aangeschreven en toen hij had ingestemd om hen te ontmoeten, had zij het uitstapje georganiseerd. Het was de eerste keer dat Derek in een echt hotel had geslapen.

Imgur/chemistrydoc

Derek vond het geweldig om zijn moeder op haar teentjes te houden door evenwichtsoefeningen te doen. En hij haatte ziekenhuizen. Zijn moeder had er een hele kluif aan om hem van de rand af te krijgen en het gebouw in, waar hij voor een operatie zou worden voorbereid.

Imgur/chemistrydoc

Cindy kijkt angstig toe hoe de ziekenhuismedewerkers hem voor een operatie klaarmaken. Ze mocht aanwezig zijn bij het toedienen van de narcose, maar moest de ruimte verlaten toen de operatie begon.

Imgur/chemistrydoc

Dereks broer Micah bood ondersteuning terwijl Derek werd voorbereid voor een bestralingsbehandeling. Micah was er voor zijn kleine broertje en hielp hem moed geven.

Imgur/chemistrydoc

Soms hield Derek het niet langer en barstte in tranen uit. Hier waren ze in de onderzoekskamer van het ziekenhuis. Cindy en Dr. William Hall probeerde Derek te overtuigen om verdere behandeling te accepteren die de tumor zou doen krimpen en zijn pijn zou verlichten. Cindy was wanhopig: "Derek, als je dit niet doet, haal je het misschien niet," vertelde ze hem. Dereks antwoord: "Dat kan me niets schelen! ...Ik wil naar huis. ... Ik ben er klaar mee, mam! Hoor je me? Ik wil niet meer!"

Imgur/chemistrydoc

Toen maakte Cindy een afspraak met Derek — ze liet hem op haar schoot zitten en de auto rijden. Als tegenprestatie zou hij verdere behandelingen ondergaan. Een paar uur nadat deze foto is genomen, belde één van de medewerkers in het ziekenhuis Cindy op met het nieuws dat Derek niet lang meer te leven had.

Imgur/chemistrydoc

De kanker was volledig en onverbiddelijk uitgezaaid — de tumor in Dereks hoofd had hem een zwart oog bezorgd. Om hem op te vrolijken, hadden de kelners in zijn favoriete restaurant een speciale boodschap opgeschreven en aan zijn muur gehangen.

Imgur/chemistrydoc

Cindy en haar beste vriendin Kelly Whysong troostten elkaar. Derek had niet lang meer en werd elke dag zwakker. Cindy schreef hem een brief om hem te laten weten hoe trots ze op hem was dat hij zo dapper had gevechten. Ze las de brief herhaaldelijk aan hem voor, hopend dat hij het begreep.

Imgur/chemistrydoc

Op 28 april 2006 koos Cindy de kleding uit die Derek op zijn begrafenis zou dragen. Ze droeg nog de smiley-stickers die ze van de ziekenhuismedewerkers had gekregen.

Imgur/chemistrydoc

Deze foto toont hoe Derek elk beetje kracht die hij overhad verzamelde om een paar stappen te zetten. Zijn buik was zo opgezet van de tumor dat zijn broek niet meer paste. Nog een tumor in zijn hoofd had zijn zicht en evenwicht aangetast.

Imgur/chemistrydoc

Derek die zijn moeder een liefdevolle kus geeft tijdens een benefietevenement. Hij was te zwak om te lopen.

Imgur/chemistrydoc

Tegen dit punt bracht Cindy bijna 24 uur per dag aan Dereks zijde door. Deze foto werd genomen op 8 mei 2006. Derek slikte toen hele sterke medicijnen en kon nauwelijks praten. Hij had bijna geen kracht meer over. Cindy was ook uitgeput, maar stond erop dat ze elk moment met Derek doorbracht.

Imgur/chemistrydoc

Op 10 mei 2006 was het moment aangebroken. Cindy vocht tegen de tranen bij het schoonmaken van Dereks katheter. Kort daarna gaf zijn verpleger Sue Kirkpatrick de elf-jarige jongen een verdovingsmiddel, zodat hij vreedzaam kon sterven. Cindy wist dat ze alles had gedaan wat ze kon.

Imgur/chemistrydoc

Omringd door dierbaren nam Cindy afscheid van haar zoon Derek. Ze kuste hem zachtjes en zong zijn lievelingsliedje.

Imgur/chemistrydoc

Bij de begrafenis ging Cindy de stoet voor, terwijl haar zoon Micah en een aantal van Dereks vrienden de kist droegen. Bij zijn graf sprak Cindy deze woorden: "Ik zal jouw herinnering voor altijd in mijn hart dragen en anderen vragen om hun tijd, energie en steun te geven aan gezinnen zoals die van ons." Derek werd op 19 mei 2006 in Mount Vernon Park begraven.

Imgur/chemistrydoc

Wat een indrukwekkende beelden. Cindy en haar gezin hebben een vreselijke tijd doorgemaakt, maar het is zo krachtig om te zien hoe dapper Derek voor zijn leven vocht. Zelfs in onze duisterste tijden is het mogelijk om momenten van geluk te vinden. En het zijn de herinneringen aan deze momenten die ons er doorheen helpen.

Reacties

Ook interessant