Vader deelt hoe hij zijn dochter in bed betrapt met een kerel

Voor elke vader is dit moment waarschijnlijk het allermoeilijkst: je dierbare dochter in bed aantreffen met een man! Na van de schok te zijn bekomen, moet je toch over je trauma heenkomen en zo redelijk en eerlijk mogelijk met de situatie omgaan. Deze vader beschrijft zijn ervaring online via Reddit. Zijn woorden zijn goud waard en het verhaal biedt een verfrissend perspectief.

flickr

"Een vader hier. Op een ochtend kwam ik de trap af en zag precies dit tafereel — mijn 17-jarige met een jonge man, klaarblijkelijk in slaap gevallen na wat een nachtje 'hard werken' moest zijn geweest. Ik maakte heel stilletjes het ontbijt, liep de trap weer op naar boven en zei mijn vrouw, zoon en andere (jongste) dochter om stil te zijn, omdat er nog mensen sliepen. Onze eettafel staat aan de andere kant van de kamer, op ongeveer 6 meter van de bank, maar wel er recht tegenover. We gingen allemaal zitten en ik bulderde “JONGE MAN.”

Nooit heb ik iemand wakker zien worden en zo snel van horizontaal naar verticaal zien bewegen.

“Het ontbijt is klaar!” zei ik alsof ik met alle plezier zijn ziel uit zijn lichaam zou zuigen. Via zijn linkeroor. Ik trok de stoel naast me uit . "Zit!" mijn gezin zwijgend, starend naar hun bordjes, gaven geen kik.

Het moet voor de poedelnaakte jongere de lastigste 6 meter zijn geweest om te overbruggen. Nadat hij zijn kleren had aangetrokken, die naast de eettafel lagen, kwam hij zitten. Mijn zoon (1,90 meter lang) klopte hem op de schouder en keek hem in de ogen, zuchtte en schudde zijn hoofd. Ondertussen was hij ontzettend nerveus geworden. Je kon het bijna ruiken.

In mijn beste Russische accent zei ik: “Beste vriend, ik ga je een vraag stellen. Het antwoord dat je me geeft, is erg belangrijk….voor jou.” Nu was het zweet hem al uitgebroken.

“Houd je van katten?”

Hij was een erg leuke en vriendelijke kerel. Duidelijk ongeschoold, maar niet dom. Er was iets merkwaardigs aan hem. Mijn dochter verzekerde me ervan dat hij een hele lieve en aandachtige jongen was. Ze kenden hem toen ongeveer een maand. Vanaf die ochtend kwam hij elke dag langs, maar bleef nooit slapen.

Elke morgen kwam hij haar voor school ophalen met zijn fiets, bracht haar daarna thuis, zorgde dat ze haar huiswerk af had. Zorgde voor haar als ze ziek was en wij moesten werken. Hij investeerde tijd en moeite. Hij had engelengeduld als ze weer eens één van haar vreselijke buien had.

Hij vertelde dat hij geen familie had, geen opleiding, geen vaste baan. Zij houdt van hem. Hij houdt van haar. Wie ben ik om te voorkomen dat ze van haar eigen fouten leert?

Nadat dit ongeveer 8 maanden zo was doorgegaan, kwam mijn zoon naar me toe. Hij had even rondgevraagd over die jongen. Nu bleek de kerel dakloos te zijn. Zijn mishandelende vader had zelfmoord gepleegd. Zijn moeder was crackverslaafde en was 3 weken daarna vertrokken. Ze woonden in een gehuurde stacaravan.

Hij was toen 15 geweest en overleefde ondertussen al 3 jaar op straat. Hij sliep in parkjes, bij het leger des heils, bij "vrienden" in goedkope hotels.

Nou, daar zat ik dan. Ik kende een jonge man, 18 of 19 jaar oud, die beleefd was en altijd met een glimlach arriveerde en met een glimlach weer wegging. Die het er wat toe deed. Die hielp, zonder dat je het hoefde te vragen. Die mijn kind gelukkig maakte.

Een kind dat nooit de kans had gehad om een kind te zijn. Een voornamelijk afwezige, manisch depressieve, suïcidale vader en een moeder die crackverslaafd was. Soms van de buren eten gekregen, maar veelal leed hij honger.

Soms als hij niet langskwam, omdat hij een klus had, misten we hem. Ze waren geen vrienden, maar mijn zoon kon het erg goed met hem vinden. Mijn jongste dochter vertrouwde hem onvoorwaardelijk en het moedergevoel van mijn vrouw leek zich te hebben uitgebreid. En ik? Ik maakte me soms zorgen om hem. Ik wilde dat hij gelukkig was.

Ik vertelde mijn vrouw en jongste wat ik over hem te weten was gekomen. Ze huilden. Ik was teleurgesteld in mijn oudste dochter. Zij wist het wel. Ze had het ons kunnen vertellen. Ze houdt van hem, maar laat hem elke nacht weer gaan... waarheen?

De volgende dag gaf ik hem een sleutel voor ons huis. Ik vertelde hem dat ik hem elke nacht thuis verwachtte. Thuis. In de week die volgde, knapten we de logeerkamer op en gingen meubelshoppen met hem. Hij was best goed in dingen maken. Hij wilden zijn eigen baas zijn, hij hield er echt van om dingen te maken. We zorgden ervoor dat hij een opleiding kreeg die hem in staat stelde om dat ook daadwerkelijk te gaan doen.

Dat was in 2000. Nu, 15 jaar later, hebben mijn gevonden zoon en mijn dochter een goedlopend bedrijf. Ze hebben ons vorig jaar 3 prachtige kleinkinderen geschonken.

Het leven gaat niet om hoe je de storm overleeft, maar hoe je in de regen kunt dansen. Als deze vader de jongen uit huis had geschopt, was ons gezin iets heel speciaals misgelopen."

Reacties

Ook interessant