Chronisch zieke 5-jarige sterft in de armen van de kerstman

Met zijn sneeuwwitte baard, sprankelende ogen en gezellige, ronde buik is het niet zo gek dat Eric Schmitt-Matzen uit Knoxville, Tennessee, vaak voor de kerstman wordt aangezien. En elk jaar haalt Eric een paar weken voor de kerst zijn rood-met-witte kostuum te voorschijn en duikt in de rol van de kindervriend Santa Claus! Eric vindt het geweldig om de kinderen te ontmoeten, hun kerstwensen te horen en met ze op de foto te gaan voor hun gezinsalbums.

Maar één kind zal altijd in zijn geheugen gegrift staan, en dat om een wel heel bijzondere reden.

Een paar weken geleden ontving Eric een telefoontje van een verpleegster bij een plaatselijk ziekenhuis. "Ze zei dat er een heel ziek, vijfjarig jongetje was die graag de kerstman wilde zien. Ik zei tegen haar ‘Oké, laat me snel mijn pak aanschieten.’ Maar zij zei, ‘Daar is geen tijd voor. Uw kerstbretels zijn goed genoeg. Komt u snel.’" herinnert Eric zich. Hij arriveert 15 minuten later in het ziekenhuis en als hij de kamer binnenloopt, moet hij even een moment op adem komen  — hij kan niet geloven hoe klein en zwak de jongen in het bed er uitziet.

Maar Eric weet zich te beheersen en valt geen seconde uit zijn karakter. Hij loopt naar het jonge kereltje toe met een brede glimlach: "Zeg, wat hoor ik nu? Was jij van plan kerst te missen? Dan kan natuurlijk niet! Je bent immers mijn Hoofdelf!" zegt hij met zijn diepe kerstmanstem. De vijfjarige heft met grote inspanning zijn hoofd en antwoordt, "Echt waar?" Dan geeft Eric hem het cadeautje dat zijn moeder voor hem klaar had liggen en kijkt toe hoe het jongetje zijn laatste krachten gebruikt om het pakpapier er af te pellen.

De jongen is duidelijk uitgeput, maar hij glimlacht en vraagt Eric: "Ze zeggen dat ik doodga. Hoe zal ik weten dat ik ben aangekomen waar ik moet zijn?" Op dit punt vecht Eric om zijn tranen tegen te houden en antwoordt, "Zodra je daar aankomt, zeg ze dat je de Hoofdelf van de kerstman bent en dan laten ze je zeker binnen." "Echt waar?" vraagt de jongen. "Zeker weten!" zegt Eric zo enthousiast als hij maar kan.

Het stervende jongetje slaat zijn dunne armpjes om de grote man heen en stelt nog een laatste vraag, "Meneer de kerstman, kunt u me helpen?" Maar nog voordat Eric kan antwoorden, is de kleine jongen al in zijn armen gestorven. "Ik liet hem waar hij was en bleef hem knuffelen en vasthouden," herinnert Eric zich met een brok in zijn keel. "Ik heb de hele weg naar huis gehuild. Ik huilde zo hard, dat ik moeite had om goed genoeg te blijven zien om te kunnen rijden."

Eric en zijn vrouw waren van plan om de volgende dag hun kleinkinderen te bezoeken, maar hij was zo van streek van wat er in het ziekenhuis was gebeurd, dat het hem niet lukte om te gaan. Eric was drie dagen lang een emotioneel wrak en het duurde weken voordat hij een dag doorkwam zonder constant te denken aan zijn "Hoofdelf".

Eric overwoog het serieus om zijn kerstmanpak op te bergen en nooit meer de rol te spelen. Maar uiteindelijk besloot hij het nog één keer te proberen en trok zijn pak uit de kast voor een laatste show. En hoe dat ging? "Toen ik al die kinderen zag lachen, werd ik weer helemaal aangestoken. Ik realiseerde me de rol die ik te spelen heb. Voor hen en voor mij," zegt Eric.

De emotionele tol die het vervullen van de laatste wens van een jongetje had geëist, had bijna Eric´s plezier onttrokken van iets wat hij graag doet. Maar gelukkig heeft hij zijn weg weer teruggevonden naar de rol die voor hem bestemd was. En we weten wel zeker dat er veel kinderen in de wereld zijn, die zich erg op hem verheugen — daar zorgt zijn Hoofdelf wel voor!

Reacties

Ook interessant