Stervend kind richt met laatste adem ontroerende woorden aan zijn moeder

Moeder Ruth Scully uit Maryland werd met één van de vreselijkste nachtmerries geconfronteerd die een ouder voorgeschoteld kan krijgen. Het begon toen haar twee-jarige zoon Nolan maar niet van zijn verstopte neus af kon komen. Eerst dachten ze gewoon dat hij een verkoudheidje had, maar het bleef maar verslechteren totdat hij nauwelijks meer kon ademen. Toen onthulde een CAT-scan de afschuwelijke waarheid: Nolan, die ondertussen drie was, had rhabdomyosarcoom, een zeldzame en zeer agressieve vorm van kanker.

Het werd al snel duidelijk dat Nolans dagen geteld waren. Hij had dapper gevochten, maar tevergeefs. Na anderhalf jaar stierf Nolan in zijn moeders armen. In haar worsteling om haar verlies een plek te geven, deelde ze haar verdriet in een aangrijpende post op Facebook. Ze beschreef de laatste uren nadat het medische personeel had uitgelegd hoe slecht ze ervoor stonden:

"De Metastatische Alveolaire Rhabdomyosarcoom verspreidde zich als wildvuur. Ze legde uit dat ze dit keer niet het gevoel had dan zijn kanker behandelbaar was, omdat het resistent was geworden tegen alle beschikbare behandelingen die we geprobeerd hadden en het plan was nu om hem zo comfortabel mogelijk te houden terwijl hij in een rap tempo achteruitging.

Na een tijdje raapte ik mezelf bijeen en liep Nolans kamer binnen. Hij zat in 'Mama's Rode Stoel' YouTube te kijken op zijn tablet. Ik ging bij hem zitten, boog voorover zodat mijn hoofd tegen het zijne aanleunde en had het volgende gesprek:

Ik: Kleine man, het doet pijn om te ademen, hè?
Nolan: Hmm, ... Ja.
Ik: Je lijdt veel pijn, hè, lieverd?
Nolan (ogen neergeslagen): Ja.
Ik: Deze ziekte is zo akelig. Je hoeft niet meer te vechten.
Nolan (vol vreugde): Hoef ik niet?? Maar ik doe het voor jou, mama!
Ik: Nee, hoor, kleintje. Was je dat de hele tijd aan het doen? Vechten voor mama?
Nolan: Nou,... Ja.
Mama: Nolan Ray, wat is mama's taak?
Nolan (met een brede grijns): Mij beschermen!
Mama: Lieverd ... Ik kan dat hier niet meer doen. De enige plek waar ik je kan beschermen is in de hemel. (Mijn hart breekt)
Nolan: Duuus ... dan ga ik gewoon naar de hemel en daar spelen totdat jij er bent. Je komt toch ook?
Mama: Absoluut! Zo makkelijk kom je niet van mama af!
Nolan: Dankjewel, mama!!! Dan speel ik met Hunter en Brylee en Henry!

De volgende dag lag hij te rusten en in de dagen die volgden sliep hij vooral veel. We hadden sterftebegeleiding, al zijn IV-medicatie en zelfs een ondertekende niet-reanimerenverklaring. (Ik kan onmogelijk uitleggen hoe het voelt om zo'n verklaring voor je engelachtige zoontje te ondertekenen.) Toen hij wakker werd, hadden we het busje al ingeladen en had ik zijn schoenen in mijn hand om hem voor de avond mee naar huis te nemen. We wilden gewoon nog één nacht samen hebben. Maar toen hij ontwaakte, legde hij zachtjes zijn hand op die van mij en zei 'Mama, het is al goed. Laten we gewoon hier blijven, oké?' Mijn 4-jarige held probeerde het makkelijker te maken voor me....

Ongeveer 9 uur 's avonds ... Ik vroeg Nolan of ik de douche in kon, want ik mocht hem niet verlaten en hij moest te allen tijde de aanraking van mama voelen. Hij zei 'Ehmmm, oké Mama. Vraag of Oom Chris bij me komt zitten en dan draai ik me zo om, dat ik je kan zien.' Ik stond bij de deur van de badkamer, draaide me naar hem om en zei 'Houd je ogen hier, lieverd, ik ben in twee seconden terug.' Hij glimlachte naar me. Ik trok de badkamerdeur dicht. Ze zeggen dat zodra de deur dichtviel, hij zijn ogen sloot en in een diepe slaap wegviel, beginnend aan de laatste loodjes.

Toen ik de badkamerdeur opende, was zijn bed omringd door zijn Team en elk hoofd draaide naar me toe en keek me aan met tranen in de ogen. Ze zeiden 'Ruth, hij verkeert in een diepe slaap. Hij voelt niets meer.' Zijn ademhaling was ontzettend moeizaam, hij had een klaplong aan de rechterkant en zijn zuurstof daalde.

Ik holde en sprong in bed bij hem en legde mijn hand aan de rechterzijde van zijn gezicht. Toen gebeurde er een wonder dat ik nooit zal vergeten.... 

Mijn engel haalde adem, opende zijn ogen, glimlachte naar me en zei 'Ik Houd Van Jou, Mama', draaide zijn hoofd naar me toe en om 23:54 uur stierf Rollin Nolan Scully, terwijl ik het liedje 'You are My Sunshine' [Nederlands: Je bent mijn zonneschijn] in zijn oor zong.

Hij ontwaakte uit een coma om te zeggen dat hij van me hield met een glimlach op zijn gezicht!"

Hier kun je het hele verhaal in het Engels lezen:

Deze aangrijpende ervaring heeft de harten van veel mensen over de wereld geraakt. Als moeders hun kinderen "engel" noemen, biedt dit verhaal een kleine hint over wat ze daarmee bedoelen. Kinderen kunnen onverwacht wijs zijn en hebben zulke grote harten.

Ruth was zo dapper om deze momenten te delen — van dit prachtige jongetje, haar grote verlies en de onbeschrijfelijke liefde tussen een moeder en een kind.

Reacties

Ook interessant